سرآغاز

از سال 1948 که اعلامیه جهانی حقوق بشر به رسمیت شناخته شد ، موضوع کرامت ذاتی انسان و حقوق برابر تمامی انسانها به عنوان اعضای یک خانواده مورد توجه و دقت قرار گرفت. از اثرات این مهم، بازنگری و توسعه حقوق بیماران بعنوان انسانهای مراجعه کننده به مراکز بهداشتی و درمانی جهت دریافت خدمات سلامت بود. هرچند نگاه به حقوق بیماران با توجه به بافت فرهنگی و حکومتی کشورهای مختلف دارای تفاوت هایی می باشد، اما می توان ادعا نمود، کل جوامع دنیا بر سر مشترکاتی قابل توجه برای احقاق حقوق بیماران به توافقاتی مهم دست یافته اند. حق حفظ حریم خصوصی ، محرمانه بودن اطلاعات پزشکی ، رضایت و یا امتناع از درمان برای بیماران از جمله حقوقیست که امروزه دیگر هیچ نظام سلامتی در آن تردید نمی ورزد. طبق الگوهای موجود در دنیا اشکال مختلفی از رابطه بین پزشک و نظام سلامت با بیمار وجود دارد. می توان مدل پدرسالار ، مدل آموزنده و مدل مشورتی را نام برد. هر کدام از این الگوها شکلی از تعهدات پزشکان و نظام سلامت را نسبت به بیماران نشان می دهد. به عنوان مثال ، در یک مدل ، با این تصورکه پزشک بعنوان فرد متخصص بهترین منافع را برای بیمار در نظر می گیرد از قدرت تصمیم گیری بالایی برای بیمارش برخوردار است. در مدل دیگر، پزشک تنها بعنوان یک ارائه دهنده اطلاعات، بیمار را به عنوان یک مصرف کننده برای بهترین قضاوت به نفع خودش آگاه میکند. در سطح بین المللی برای تهیه و عملیاتی نمودن بهترین الگوی رابطه نظام سلامت و بیمار بطور روزانه تلاشهایی جدی صورت می گیرد. اطمینان از رعایت حقوق بیماران نیاز به حمایت همه جانبه سیاست گذاران و ارائه دهندگان خدمات سلامت دارد . اما جای هیچ تردیدی نیست که مراجعین به مراکز بهداشتی و درمانی با درک بهتر حقوق و شرایط خود بزرگترین نقش را در این عرصه بازی می کنند. ما نیز بعنوان عضو کوچکی از جامعه انسانی تلاش می کنیم با آگاهی دادن ، شهروندان عزیز را برای برخورداری از زندگی با کیفیت تر و محترمانه تر در حوزه سلامت آماده کنیم